چشم در چشم خورشيد

و  دعا براي باران

بدون ابر همه عريانند.

سلام.

ممنونم از دوستايي كه قدم رنجه ميكنن و خيلي ممنون ترم ! از اونايي كه بعد از قدم رنجه قلم رنجه ميكنن و نظر ميدن.

و ضمنا پيام هاي شفاهي دوستان هم مي رسه.(مرسي زهرا جون)

و دستشون درد نكنه(يا بشكنه!!هرچي قسمته)نفيسه فرشته و مناي عزيززززززز!!!

و به اون سه نفري كه ديروز منو مورد الطافخودشون قرار دادن بگم كه سر ميزنم بهشون ولي نظر قابل عرضي نداشتم.

دوست هم ندارم برم براي همه بنويسم سلام خوب بود به من سر بزن كه مثلا تعداد نظرام بيشتر بشه. اصلا از كجا معلوم كه اين وبلاگ منم به سرنوشت قبلي ها دچار نشه؟(خدا رفتگان شما را هم بيامرزه)

پس آشتي باشه؟

 سپاس از چشمهاي سخاوتمند شما.منتظر دريچه اي از روشنايي نگاه شما هستم.

براي من اي مهربان...

در خانه، طاعون سياه

در بيرون سرماي مرگزا.

پس به كجا برويم؟

ماده خوك،مدفوع خويش بر غذا مي ريزد.

ماده خوك،مادر من است.

آه ...مادر من،مادر من!

با من چه مي كني؟

(برتولت برشت)

از وقتي جدا شدم،

ديگر به كارم نيامدي.

هرچه تو را فوت مي كنم

                                 به خانه...مامان...لباس...

                                                              معجزه نداري.

نيت مي كنم

             صاف نيست

                              مثل دستهاي صابوني مامان

كه (توي لباس ها دنبالم بگردد يا ميان تشت ها؟)

سطل آشغال شايد خيال هردومان را راحت كند:

محكم تر فوت مي كنم.

                             اين جا هيچ چيز صاف نيست.

مثل دستهاي مامان

كه بچه هايش را مي شمارد.

(هميشه تعداد بچه ها بيشتر مي شود

                                          و هرچه هم فوت كني،

پستان تازه در نمي آيد.)

سينما . پرده هاي خوش بختي.  مرد چشم آ بي  و  زن  مو بور

خش خشي  ترد زير دندانت ، مزه اي مثل  خاك ا ين جا  شور

 توي  اين  صحنه هاي  تكراري  چشم  تو   رد شد از تن  پرده

زرد  يك  زهر  در  دهانت  ريخت  مثل  حس  جويدن  زنبور

 صحنه  در  هم  كشيده   شد  انگار ،  مثل  اخم   قديم  خرمشهر

مثل  يك افتخار اجباري ، پاي  مردي  كه  وصله ي  ناجور...

قد  كشيدي  مقابل  چشمش . مرد / سرباز  در  خودش  گم  بود

مرد،  باباي  روي  يك  ويلچير . مرد، باباي  خسته ي  مجبور

 توي   سر درد   ا فتخارا تش ، ا ز  تهوع   تنش  ورم  مي كرد

درد ، هي درد ، نعره، هي نعره ..(: آخرين حس افسر مغرور)

  يك  مربع  كنار  اين  صحنه ،  در ازاي  تمام  عمري  كه...

نه. نمي خواهي  اين  محبت  را . گور باباي  سهميه، كنكور !